Onder invloed van zijn standplaats, graad van begrazing en erfelijkheid kan het onder zeer uiteenlopende vomen voorkomen.

In regelmatig overstroomd of intensief begraasd terrein, vormt het lage uitgestrekte grasmatten die zelden tot bloei komen maar zich eerder vegetatief voortplanten.

Gewoon kweldergras is het smakelijkste - het heeft een zoete smaak -en meest voedzame gras op het schor. Tevens is Gewoon kweldergras het meest voorkomende gras op het lagere schor.

Beweiding bevordert het voorkomen van het Gewoon kweldergras; het heeft een grote tredvastheid, een sterk vermogen tot vorming van uitlopers, en de meeste concurrenten laten het bij beweiding afweten.;

Het blad is opgevouwen tot min of meer opgerold. Dat is een aanpassing aanhet zilte milieu, waar iedere plant zuinig om moet gaan met water.

Door het bladoppervlak te verkleinen wordt de verdamping beperkt.

Wat uniek is voor zoutplanten, is de zoete smaak van dit gras wat het bijgevolg geliefd maakt bij schapen.

Gewoon kweldergras is een inheemse grassoort en is typisch voor een grasland op zilte natte bodem. Het is een zoutplant met een voorkeur voor zoute tot sterk brakke wateren, slikken en lage schorren met een matig stikstofrijke bodem.

Op de Rode Lijst krijgt dit gras de klassering 'Zeer zeldzaam mee, dit omwille van zijn smalle ecologische amplitudo en het weinig voorkomen van geschikte biotopen'.